Getest: thalassotherapie in Saint-Malo

Een zweetdruppel rolt over mijn gezicht en duikt mijn linkeroorschelp in. Ik schud hevig met mijn hoofd. Tering Jantje*, dat jeukt. Maar er is niemand in de buurt om mijn jeuk te verlichten en zelf ben ik hulpeloos. Een Franse vrouw heeft me namelijk net volledig ingesmeerd met een donkere algenpuree en in een plastiekje gerold. Ik zweet, ik stink naar zeewier en lig erbij als een gigantisch stuk sushi. De geneugten van thalassotherapie!
*net geleerd van mijn Nederlandse collega’s, waarvoor dank!

H

et is vrijdagochtend en de auto is volgetankt voor een rit van zo’n zesenhalf uur naar Saint-Malo, een bekend stadje in Bretagne met een oude stadsmuur en een dramatisch uitzicht op de Atlantische Oceaan. Een fraaie rit is het niet. Het door flitspalen geïnfecteerde noorden van Frankrijk wordt pas interessant wanneer plots de ‘Pont de Normandie’ – de befaamde tuibrug over de Seine in Le Havre – voor je opduikt en je even later de Mont Saint-Michel in de verte spot. Ergens halfweg, bij Caen, worden we (mijn vrouw en ik) op de koop toe aangereden door een jonge Franse brokkenpiloot. Sacréblue! Maar we laten het de voorpret niet bederven. Straks komen we aan in het Grand Hôtel des Thermes, een majestueus vijfsterrenhotel aan het strand van Saint-Malo met een in thalassotherapie gespecialiseerde spa. Ik heb zelf geen idee wat thalasso is, maar het heeft volgens mijn vrouw iets met zeewater en ‘bien-être’ te maken. Ik beeld me massages met etherische oliën in, waarna ik zo stoned als een garnaal van de dampen in bed ga liggen voor een schoonheidsslaapje van pakweg 72 uur.

33 - F. Pernisco

Eenmaal aangekomen in Grand Hôtel des Thermes gaan we op verkenning. Niet in het hotel zelf, dat er heerlijk klassiek en semistijlvol uitziet (hoewel de kamer zelf helaas geen vijf sterren schreeuwt, ondanks het werkelijk uitstekende bed), maar wel in Saint-Malo dat met het oude stadsdeel Intra-Muros een ommuurde stad heeft die – net als Dubrovnik bijvoorbeeld – heel veel toeristen aantrekt. De architectuur, ook die buiten Intra-Muros, doet me ietwat Engels aan. De nabijheid van Groot-Brittannië zal daar vast iets mee te maken hebben. Net als het feit dat 70 procent van de stad na Wereldoorlog II opnieuw opgebouwd moest worden en het soms dus zoeken is naar authentieke elementen. Met de sfeer in de oude stad zit het alleszins uitstekend. Intra-Muros telt op een kleine oppervlakte honderden restaurants, cafés, shops, crèmeries en kouign-amman-winkeltjes (voor de foodies: kouign-amman is de Bretonse specialiteit bij uitstek).

Jeugdigheid opzuigen

Na een verkwikkende nachtrust en een ontbijt met poedereieren en nepfruit (mijn grootste ontbijtergernissen: roereieren gemaakt van poeder en fruit op sterk water. Hoe moeilijk is het om dit vers te maken in een vijfsterrenhotel?) trek ik mijn zwembroek, badjas en slippers aan en vertrek naar de spa. De ‘Thermes Marins de Saint-Malo’ bestaan uit 5.000 vierkante meter aan wellnessruimte, 80 kamers voor individuele hydrotherapie en fysiotherapie, 16 cabines voor de spa en zes zoutwaterzwembaden. Omdat ik mij pas om half twee moet aanmelden voor mijn ‘behandeling’, duik ik eerst nog een paar uur de Aquatonic in, een gloednieuw zwembad met vijftien verschillende delen en 194 onderwaterstralen om het lichaam van kop tot teen te masseren. Met mijn leeftijd van 35 behoor ik overduidelijk tot de jongste generatie thermenbezoekers. Ik heb het idee dat ik jaloers word aangekeken door de aanwezige oldtimers, die me er misschien van beschuldigen al de jeugdigheid uit het zeewaterbad op te zuigen. Ik laat het niet aan mijn hart komen, na een halfuur waterplezier zien ook mijn vingertoppen eruit als de gemiddelde bezoeker hier.

Dan wandel ik terug naar het onthaal om mijn behandelschema op te halen. Tot mijn verbazing staan er op drie uur tijd vier behandelingen op het programma: douche sous-marine, piscine kinébalnéo, modelage sous affusions en ondorelax. Ik had gedacht er na een halfuurtje wellness weer vanaf te zijn (ik ben nooit echt een enorme fan van massages en dergelijke geweest), maar zo werkt thalassotherapie duidelijk niet. Na mijn eerste fase, waarbij ik in een warm bad ga liggen en met een straal gemasseerd wordt door een vrouw met een schort, word ik opgeroepen om mee te doen aan de ‘kinébalnéo’. Samen met twee oude knarren en vier verschrompelde besjes duik ik een zwembad in voor een rondje aquagym, waarbij er door mijn collega-sporters heftig gepuft en gezwoegd wordt om de knieën naar de borst te brengen en dan te strekken. Aquagym is natuurlijk geen competitie, maar ik ben overduidelijk de beste!

Eerst word ik ingesmeerd met een puree van zeewier, waarna de zeewiervrouw me oprolt in een plastieken velletje. Ik lig erbij als een stinkende sushirol. Na tien minuten in die rol wordt het ook bijzonder warm onder al die algenprut. Ik heb er al snel genoeg van, maar bewegen kan ik niet en schreeuwen heeft geen zin. Ik laat het over me heen komen en denk al aan het resultaat: een blinkende huid en nooit meer reuma!

Na een pauze van een half uur – even bekomen van al die actie – word ik onder handen genomen door een vrolijk mannetje dat me met een welriekend sausje insmeert en me masseert. “Jonge mensen? Nee, die vind je hier maar weinig. De meeste mensen komen omdat ze last hebben van spier- en gewrichtspijnen. Of omdat ze revalideren. Maar natuurlijk zijn er ook wel dertigers en veertigers. Die doen dan misschien niet aan aquagym, maar kiezen eerder voor een algenbehandeling, een massage of voor de Aquatonic.” Na een laatste behandeling, alweer een massage door waterstralen, zit dag 1 van onze thalassotherapie erop. Een chique diner (het hotel heeft twee uitstekende restaurants), een wandeling over de dijk en een foto van de ondergaande zon later, vallen we uitgeput en volledig ontspannen in slaap.

DE2_6387

DE2_6441

Dag twee van de therapie heeft het volgende voor ons in petto: bain jets (weer waterstralen dus), piscine dynamique (weer aquagym dus), biocéalgues (de algentherapie) en drainage marin (waarbij iemand je afspoelt met zeewater). Alweer scoor ik bij de aquagymleraar goede punten omdat ik alle oefeningen kan. In het zeewiergedeelte ben ik minder goed. Eerst word ik ingesmeerd met een puree van zeewier, waarna de zeewiervrouw me oprolt in een plastieken velletje. Ik lig erbij als een stinkende sushirol. Na tien minuten in die rol wordt het ook bijzonder warm onder al die algenprut. Ik heb er al snel genoeg van, maar bewegen kan ik niet en schreeuwen heeft geen zin. Ik laat het over me heen komen en denk al aan het resultaat: een blinkende huid en nooit meer reuma!

Na de vier behandelingen van dag twee hang ik de badjas aan de haak en heb ik even genoeg van zoutwater. Ik voel me wel uiterst ontspannen, het resultaat van een geslaagde thalassotherapie. Om het weekend in stijl af te sluiten, wandel ik nog één keer naar Intra-Muros, net op tijd voor de zonsondergang. De zon zakt in het zeewater. Typisch thalasso.

DE2_6457


Een kamer in het Grand Hôtel des Thermes boek je al vanaf 145 euro per nacht (toegang tot het Aquatonic-gedeelte inbegrepen).

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s